Beeldend werk
Beelden:
De vrouwenbeelden zijn ontstaan vanuit een gevoel, emotie. De eerste beelden die ik maakte zijn gebaseerd op de moedergodin. Oeroud geïnspireerd en ze belichamen. de vrouwelijke energie. De energie die je naar binnen doet gaan, die je beschermd. De energie van de herfst en de winter, van overvloed en geven, van baren en voeden, van houden van en zorgen voor… Maar ook van mededogen, geborgenheid en gevoeligheid.
Na een periode van moedergodinnen kreeg ik meer de behoefte om ook andere emoties in mijn beelden te leggen. Ik ben meer en meer realistisch gaan boetseren. De laatste beelden die ik gemaakt heb drukken uit wat ik van binnen voel. Een momentopname als het ware. Mensen, emoties en houdingen, hoe het menselijk lichaam op een emotie reageert, dit fascineert mij enorm. Als 5-ritmes danser heb ik regelmatig de kans om mensen te observeren. Ik kreeg het verlangen om deze houdingen te verstillen, om zo ook mijn innerlijke wereld te verstillen. Vandaar de titel van de tentoonstelling: ‘Verstild verlangen’: het verlangen om mijn innerlijke wereld te verstillen.
De beelden maken is een enorm intensief proces: keramiek is niet echt hét medium om grotere beelden te maken. Alles moet nl. hol zijn om te kunnen bakken. Ik boetseer de beelden vol, snijd ze door en hol ze uit. Dan bak ik ze in stukken en lijm ze terug aan elkaar. Ik gebruik daarna een patina van acryl en kalkwas om ze af te werken
Schalen:
Ik gebruik de schaal of komvorm symbolisch: mezelf openstellen, geven, de vrouwelijke ontvankelijke energie. Omdat ik op deze manier door het leven wil, met een open en liefdevolle kijk op de mensen om mij heen. Op sommige schalen zet ik figuurtjes die in een cirkel staan, in verbinding met elkaar, elkaar ondersteunend, samen. Ik wil hiermee de vrouwelijke energie, de zacht, naar binnen kerende energie eren. Ook de verbinding tussen mensen in het algemeen, een liefdevol samenzijn, een hartsverbinding.
Andere schalen decoreer ik met rozen of oude ornamenten. Ik zoek naar spulletjes op de rommelmarkt of in de kringloop die mij een gevoel van vergane glorie geven. Lang vergeten spullen van een oude tante die op zolder staan te verkommeren,… dit fascineert mij. Ooit hebben deze spullen in iemands huis gestaan, ze zijn misschien gekoesterd of kado gedaan… Ik wil met deze schalen een bepaalde melancholie uitdrukken, een liefde voor vergane glorie.
De laatste schalen combineren de twee: vrouwenbeeldjes en ornamenten vormen samen één geheel.
Ik maak de schalen in mallen, voor de ornamentjes en de vrouwenbeeldjes gebruik ik ook mallen. Op deze manier kan ik eindeloos combineren. De schalen worden driemaal gebakken. Een eerst maal voor de ruwbak. Daarna de glazuurbak met transparant glazuur en een derde maal met een oxide (koper, mangaan of cobalt) bovenop het glazuur. Op dit moment maak ik de schalen flinterdun van papierklei en papierporselein. Als basis gebruik ik een schaal die ik decoreer met allerlei ornamentjes. Deze maak ik van eigengemaakte malletjes van oude gevonden voorwerpen.
Herinneringen: deze flinterdunne schaaltjes maakte ik van allerlei 'herinneringen'. Gevonden ornamentjes aan kasten, spiegels, meubels, juwelen van overleden familieleden. Je kan bij mij deze persoonlijke schaaltjes laten maken met een herinnering aan een geliefde. Ik neem dan een afdruk van iets dat de overledene in huis staan had en koesterde. Met deze malletjes stel ik een schaaltje samen waar je eventueel een lichtje in kan zetten.
Urnen:
Mijn urnen heb ik bewust heel sober gehouden. Herleid tot de essentie: een potvorm met deksel. Toen ik ong. 20 jaar geleden begon met keramiek was dit het eerste wat ik leerde… Voor mij is dit erg rustgevend en meditatief: het maken van een potvorm begint met een stevige bodem. Rol per rol wordt de pot naar boven opgewerkt. Stukje bij beetje wordt ook een mensenleven opgebouwd. Als de bodem van de pot niet stevig, niet stabiel is valt hij om, als de basis van ons leven niet evenwichtig verloopt hebben we allerlei emotionele problemen. Als ik mijn rollen rustig en beheerst op elkaar vastmaak ontstaat er een stevige, stabiele rand. Doe ik dit slordig en ongecontroleerd, dan stort mijn pot in elkaar. Ons leven verloopt niet in één rechte lijn, iedereen krijgt te maken me allerlei hindernissen en obstakels, emoties en blokkades. Uiteindelijk is het leven één grote maar boeiende zoektocht en elke mens is erg kwetsbaar. Het sluiten van de pot met een deksel maakt de pot af aan de buitenkant. Wat binnen in de pot zit is echter veel meer van belang. Ik wil dit illustreren met een oud chinees verhaal:“Er rijdt een edelman te paard door een stadje en hij passeert een pottenbakker die aan het werk is. ‘Hoe ben je in staat om zulke mooie potten te maken die zo’n overtuigende schoonheid uitstralen?’ ‘Oh!’, antwoordt de pottenbakker, ‘U kijkt slechts naar de buitenkant van de pot. Wat ik maak woont binnenin! Ik ben slechts geïnteresseerd in dat wat overblijft als de pot gebroken is.’
Momenteel werk ik aan silhouetten in porseleinklei. Ik maak een kader van porseleinklei en beschilder deze met het silhouet van een overledene. Binnenkort staan de foto's op de website.
